Daar, in die ene lade, lagen ze altijd. De Lenormandkaarten.

Als kind groeide ik ermee op omdat mijn moeder kaarten legde. Er werd thuis niet veel over gesproken, maar er kwamen geregeld mensen over de vloer voor een legging. Ik vond dat ontzettend fascinerend.

​

Meestal gebeurde dat net wanneer ik naar bed moest. Dus probeerde ik steevast nog iets te verzinnen: mijn tanden "vergeten" te poetsen, nog snel iets uit mijn kamer halen, gewoon om stiekem een glimp van het gebeuren op te vangen.

​

Ik wist dat ik niet aan de kaarten mocht komen. Daardoor leek het soms alsof het dek in die lade lag te gloeien als een verboden vrucht. Het trok me aan uit pure nieuwsgierigheid, maar tegelijk voelde ik ook een soort voorzichtigheid. Tijdens het opgroeien ontwikkelde ik een soort haat-liefdeverhouding met de kaarten.

​

Die fascinatie verdween echter nooit helemaal.

Ze bleef ergens op de achtergrond aanwezig, terwijl ik mijn eigen weg zocht.

Pas tijdens mijn persoonlijke groeiproces kwamen de puzzelstukken samen. Ik ontdekte niet alleen de Lenormand opnieuw, maar ook astrologie, astronumerologie en andere manieren om het leven met een ruimer perspectief te bekijken.

​

Voor mij werden ze geen hulpmiddelen die mijn toekomst voorspellen, maar een kompas dat me hielp mezelf beter te begrijpen.

Uiteindelijk won de nieuwsgierigheid het van de twijfel. Wat ooit begon als stiekem meekijken vanuit de gang, groeide uit tot een grote liefde voor kaarten. Niet alleen voor de Lenormand, maar ook voor allerlei andere orakelkaarten die telkens weer een mooie toegangspoort kunnen zijn tot inzicht, richting en een bredere blik op wat zich in het leven aandient.

​

Net die ene aanwijzing van het Universum die je verder helpt.

​